Hoe de lessen uit het Encounterweekend ook op een gewone dinsdagochtend nog doorwerken bij Elisa en Theo.
Maandag had ik mijn pilatesles moeten overslaan; te laat aangemeld en de les zat vol. Dinsdagochtend, net wakker, bedenk ik me dat ik deze ochtend eigenlijk wel tijd heb. Misschien is er nog een plekje vrij? Stilletjes kruip ik het bed uit; ik wil Theo niet wakker maken. Ja hoor, er is plek! Snel schrijf ik me in, pak mijn sportkleding en sluip de slaapkamer uit.
Theo wordt toch wakker. “Wat ga jij doen?”
“Pilates” zeg ik.
“Nou, het was gezellig!” reageert hij met een geïrriteerd ondertoontje.
In de badkamer sta ik te sputteren tegen mijn spiegelbeeld. “Jemig, ik kan toch wel even weg, het is maar een uurtje. Wat zeik je nou!” Omdat Encounter inmiddels onze tweede natuur is geworden, ga ik tegelijkertijd bij mezelf na wat mij nou zo boos maakt en waarom Theo zo prikkelbaar zou kunnen reageren.
Dan valt het kwartje. Theo zit al ruim twee maanden thuis zonder werk. Er gaat vast wel weer iets nieuws komen maar toch. Verder is het waardeloos weer, dus echt genieten van deze gedwongen vakantie valt ook niet mee. Vandaag was een van mijn zeldzame vrije dagen en dus een mooie gelegenheid om er samen een gezellig dagje van te maken. Rustig opstaan, samen ontbijten, een leuk programma voor de dag bedenken…
In plaats daarvan sluip ik ineens de deur uit. Weg, rustige start van de dag. Mijn ergernis gaat over in een schuldgevoel.
Theo is inmiddels te wakker om verder te slapen en komt ook naar beneden.
Ik zeg gelijk: “Ik heb het niet goed aangepakt. Sorry, dat ik niet heb overlegd. Ik snap dat dit niet is wat jij had bedacht.”
“Ik baal van het thuis zitten”, zucht Theo, “Ik heb niets te doen en dan ga jij gewoon weg. Zit ik weer alleen te ontbijten.”
Met een knoop in mijn maag ga ik alsnog naar mijn les, maar bij thuiskomst is Theo alweer blij. Hij heeft de woonkamer gestofzuigd en het afwasje weggewerkt. Ook hij heeft hij zich – dankzij onze Encounter lessen – afgevraagd wat hem zo boos maakte. “Ik heb het niet naar m’n zin, maar dat hoef ik niet op jou af te reageren,” zegt hij.
We geven elkaar een knuffel en drinken samen koffie. Zo hebben we alsnog een heerlijk relaxed dagje samen. Nog even slenteren op de woonboulevard en genieten van de dagdeal cappuccino met tartelette.
Vasthouden aan ons eigen gelijk en de ander de schuld geven was heel makkelijk geweest. Maar die momenten van zelfreflectie en onszelf afvragen: Wat maakt mij nu boos? levert meer winst op. Voor onszelf en voor onze relatie.
Het relatieweekend van Encounter? Dat is een investering die zich keer op keer uitbetaalt.