Oprecht en open naar elkaar luisteren is niet makkelijk. Tijdens het Encounter weekend besteden we zelfs een hele presentatie aan dit onderwerp. Elly en Raymond, al langer bekend met Encounter, ervaren nog regelmatig hoe lastig het is om zonder oordeel naar je partner te luisteren. Maar als het dan wel lukt ontstaat er iets moois…
Raymond: Als het gaat over de zorg en opvoeding van de kinderen, ook al zijn ze al volwassen, kan ik moeilijk naar Elly luisteren. Elly vindt dat de kinderen volwassen genoeg zijn om dingen zelf te regelen. Ikzelf wil graag de lieve pa zijn en ze een helpende hand reiken.
Elly: Zo liepen we tegen elkaar aan op het moment dat onze zoon Sven besloot voor een jaar naar Oxford te gaan om te studeren. Dat we hem zouden helpen bij het verhuizen vanuit zijn studentenkamer in Groningen en het opslaan van zijn spullen was vanzelfsprekend. Maar dan pakt hij naar mijn idee zelf zijn koffer, koopt een ticket en gaat naar Engeland. Dat wij hem daar naar toe zouden brengen kwam niet in mij op. Hij woonde al jaren in Groningen. Was jaren zelfstandig, dus die vervolgstap redde hij ook. Daar heeft hij ons niet voor nodig, dacht ik, hij is volwassen genoeg om dit zelf te doen.
Toen Raymond vertelde, dat hij Sven wel graag wilde wegbrengen, kon ik daar niet naar luisteren. Ik wimpelde het weg en zei: “Dat redt hij makkelijk zelf. Door vallen en opstaan worden ze groot.” En ik dacht er nog achteraan: “Anders wordt hij nooit zelfstandig, hij vindt het maar mooi makkelijk dat wij zoveel voor hem doen.”
Door het er niet meer over te hebben dacht ik dat het wel zou overwaaien. En eerlijk gezegd veroordeelde ik Raymond er ook nog over omdat hij de kinderen te veel pampert. Als hij het nou gewoon met mij eens zou zijn, zou het toch een stuk makkelijker zijn.
Het bleef al die tijd tussen ons in staan en de dag waarop Sven naar Oxford zou gaan, kwam steeds dichterbij. Het bleef aan mij knagen dat we het hier niet over konden hebben. Het maakte me ook verdrietig. Toen we met z’n tweeën na het avondeten nog even zaten na te tafelen en ik wilde afruimen, begon Raymond erover. Ik koos er bewust voor weer te gaan zitten en te vragen wat de beweegredenen van Raymond waren om Sven naar Oxford te willen brengen.
Raymond vertelde dat hij de aandacht van zijn vader zo heeft gemist in zijn jeugd. Zijn vader was altijd aan het werk en is jong overleden. Raymond had besloten het bij zijn kinderen anders doen. Dat was de reden waarom hij ervoor koos om Sven naar Oxford te brengen. Toen Raymond dat met die woorden vertelde, heb ik echt naar hem geluisterd zonder vooroordeel. Ik werd geraakt hoe diep dat gemis van zijn vader voor hem is geweest en hoe dat nu nog steeds zijn leven kleurt naar onze kinderen toe. Ik begreep nu zijn keuze. Sterker nog, ik was er trots op dat hij een bijzondere ervaring met z’n zoon zou opdoen, die misschien nog heel lang zou doorwerken bij die twee.
De dag dat ze samen op pad gingen, kon ik ze dan ook met een grote glimlach uitzwaaien.
Raymond: Het voelde enorm goed om het er met Elly over te hebben. Ik merkte dat ze begaan met me was en m’n motivatie niet afdeed als gek of onzinnig. Ze wilde begrijpen wat mijn reden was om Sven weg te willen brengen en ik voelde de ruimte om erover te vertellen. Ik kon haar daarna ook vragen naar haar zorgen om het ‘pamperen’ van de kinderen. Ze vertelde dat ze hun zelfstandigheid wil vergroten. Ze houdt van ze en wil hun weerbaarheid versterken, het is dus niet uit onverschilligheid.
Doordat Elly begrip voor me had vertrok ik met veel plezier samen met Sven naar Engeland. Het voelde goed. Ik mocht zijn wie ik wilde zijn, namelijk die lieve, zorgzame pa. Tegelijkertijd heb ik respect voor de manier waarop Elly er in staat. Want daardoor zijn het ook mooie zelfstandige jongelui geworden.
Elly: Raymond vertelde bij terugkomst van het weekend dat hij genoten heeft zo samen met zijn zoon op pad te zijn; Dat ze leuke dingen samen hebben ondernomen en dat Sven een prachtige plek heeft daar. Dan ben ik trots en blij dat Raymond er alle tijd voor heeft genomen om Sven ter zijde te staan. En dat ik daar toch deelgenoot van was – ook al bleef ik thuis.
Door op deze manier van elkaar te horen werd dit onderwerp bespreekbaar. Er was geen sprake van ‘de ander overtuigen’ of ‘mijn gelijk halen’, maar van echt luisteren naar elkaar en dat smaakt naar meer.
Elly en Raymond laten zien: Echt luisteren, luisteren met je hart, vraagt iets van je. Je moet je eigen gedachten en gevoelens even opzij zetten om open te staan voor de ander. Open staan voor de verschillen tussen jullie twee en je partner echt willen ontmoeten. Als dat lukt heeft het een weldadige uitwerking, ook op jezelf.
Verlangen jullie ook naar meer begrip voor elkaar en willen jullie beter worden in het echt luisteren naar elkaar? Meld je aan voor een relatieweekend van Encounter.